Κατά την παρακμιακήν δεκαετίαν του 1980 κυρίως, ένιοι πρώην οργανωσιακοί, συνεπικουρούμενοι υπό τινων παλαιών μαρξιστών, αμφότεροι απογοητευθέντες εκ της παλαιοτέρας των πορείας και όντες εν επαφή προς τα τότε εκλεκτικιστικά ρεύματα της Εσπερίας αποφασίζουν να συνδυάσουν αμφοτέρας τας πρόσθι θεωρίας ούτως, ώστε εντός της επερχόμενης συνθέσεως προκύψη το μελλοντικόν του έθνους πρόταγμα. Έκτοτε οι κατά κύριον λογον φορείς αυτού του νέου αποκλειστικώς ιδεολογικού προτάγματος, το οποίον ουδέποτε απέκτησε λαϊκήν απήχησιν ή οργανωτικήν δομήν, παραμείναν απλώς θεωρητικόν κατασκεύασμα, προσεπάθησαν δι' ενός ασυμβάτου συγκρητισμού επιστροφής εις την έκπαγλον ορθόδοξον παράδοσιν, και ηθικής ελαστικότητος, ενίοτε μάλιστα δι' ερμηνευτικού βιασμού των πηγών, ν' αντιταχθούν εις τον οσημέραι επελαύνοντα άκρατον εξευρωπαϊσμόν του έθνους, τούτου γενομένου άνωθεν, άνευ λαϊκής συγκαταθέσεως, ή έστω ανοχής. Η εις τας ρίζας της παραδόσεως επιστροφή ενεφανίζετο δεδικαιολογημένως ως η ρεαλιστική απάντησις εις την απάρνησιν της εθνικής αυτοσυνειδησίας υπό το ύπουλον αλλά και διάτρητον ευρωπαϊκόν ένδυμα, το οποίον τότε διεφημίζετο εις την προθήκην της ιστορίας συσκευασμένον εις τα "πακέτα" υπό την επωνυμίαν Ντελόρ.