Τα δεκαέξι δοκίμια που αττοτελούν αυτόν τον τόμο εξετά­ζουν μια σειρά από καίρια και επίκαιρα ζητήματα της ελληνικής μουσικής από την σκοπιά της κριτικής θεωρίας. Στο πρώτο μέρος, η νεοελληνική όπερα προσεγγίζεται με αναφορά σε θεωρίες εθνικισμού, αναδεικνύονται νεωτερικές διαστάσεις της δημιουργίας του Μανώλη Καλομοίρη και εκλεκτικές συγγένειες της σκέψης και της πρακτικής του Δημήτρη Μητρόπουλου με τη σκέψη του Τέοντορ Αντόρνο, ενώ με αφορμή το Νίκο Σκαλκώτα έρχεται στο προσκήνιο η στενή συνάφεια καλλιτεχνικής αξίας και εθνι­κής ταυτότητας. Στο δεύτερο μέρος εξετάζονται, μεταξύ άλλων, οι ανορθολογικές διαστάσεις του κυρίαρχου στη χώρα μας μουσικού λαϊκισμού, η διείσδυση του ιδιωτικού παράγοντα και η προώθηση της νεοφιλελεύθερης πολιτι­κής στο δημόσιο μουσικό χώρο, ιδιοτυπίες και στρεβλώ­σεις στα προγράμματα και στο επίπεδο σπουδών των ιδιωτικών μουσικών εκπαιδευτηρίων της χώρας, η συμβο­λή των ιδιωτικών μουσικών αρχείων στην υπανάπτυξη της νεοελληνικής έντεχνης μουσικής, οι θεσμικές συνεπαγω­γές αισθητικών δογμάτων του τύπου «η μουσική είναι μία» και οι ιδεολογικές εκείνες αντιφάσεις των ηγεσιών διοίκη­σης μουσικών ιδρυμάτων που συνέβαλλαν στη χρόνια υπολειτουργία και την οριστική κατάργησή τους.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογ