Το βιβλίο Να ανακαλύψουμε ξανά τη διδασκαλία, ως μια σημαντική συμβολή στη συζήτηση για τον ρόλο και τη θέση του δασκάλου στην εκπαιδευτική διαδικασία, αναδεικνύει μια καινοτόμο ιδέα, ότι η διδασκαλία αποβλέπει στη διάνοιξη των «υπαρξιακών» δυνατοτήτων των μαθητών προκειμένου να αντιληφθούν τι σημαίνει να υπάρχει κανείς ως υποκείμενο μέσα στον κόσμο και μαζί με αυτόν. Ακροβατώντας ανάμεσα στη διδασκαλία ως πράξη ελέγχου και στην αποκαθήλωση ή τον παραμερισμό του δασκάλου, ο Χερτ Μπίστα προσφέρει μια τρίτη επιλογή. Τοποθετεί τη διδασκαλία στο προοδευτικό άκρο του πολιτικού φάσματος και την επανασυνδέει με τις χειραφετικές φιλοδοξίες της εκπαίδευσης· συνάμα όμως δείχνει πως η εστίαση στη μάθηση, στην εξαγωγή νοήματος, στην οικοδόμηση της γνώσης, στη δημιουργικότητα και την έκφραση —έννοιες που συχνά εμφανίζονται να αντικρούουν την αντίληψη της εκπαίδευσης ως ελέγχου— μικρή σχέση έχει με την ανάδυση της ανθρώπινης υποκειμενότητας στη σημερινή «κοινωνία της παρόρμησης». Συνομιλώντας με σύγχρονους διανοητές και φιλοσόφους όπως ο Εμμανουέλ Λεβινάς, ο Πάουλο Φρέιρε και ο Ζακ Ρανσιέρ, ο Μπίστα δομεί μια ουσιώδη και πολυπαραγοντική προσέγγιση, επιχειρώντας να απαντήσει σε ερωτήματα επίκαιρα αλλά και ακανθώδη. Ποιο είναι το εκπαιδευτικό καθήκον; Πώς θα αποδεσμεύσουμε τη διδασκαλία από τη μάθηση; Στο επίκεντρο βρίσκεται ο δάσκαλος, ο μαθητής ή ο κόσμος και οι απαιτήσεις του; Και τελικά, με ποιον τρόπο ο μαθητής θα αφουγκραστεί το «κάλεσμα» να υπάρξει μέσα στον κόσμο ως υποκείμενο;