Μερικές φορές, η φαντασία δεν αρκεί να υφάνει εικόνες ζωής ξεχωριστές. Η πραγματικότητα στα μάτια ενός μικρού παιδιού, την ξεπερνά. Ένας σταθμός, ένα λυόμενο σπίτι δίπλα στις ράγες και πάνω τους μια ατμομηχανή να μουγκρίζει. Θηρίο μεγαλύτερο και από τους δράκους των παραμυθιών. Ανάμεσά τους, ένα μικρό παιδί να παίζει, να κοιτά, να ανεβαίνει, να σκέφτεται. Από νωρίς να ξεπερνά το δέος, να μαθαίνει να μη φοβάται και πώς να προχωρά στη ζωή του μπροστά. Αργότερα, έμαθε πως το θηρίο αυτό το έλεγαν Μπρέντα. Έτσι, με τον ατμό της και το μουγκρητό της άρχισε να πλάθεται η ψυχή του.