`Έμαθες γράμματα, αυτά που γράφω να τα γράψεις`. Αυτή την εντολή μου έδινε ο πατέρας μου κάθε φορά που τον έβλεπα να γράφει, να ορνιθοσκαλίζει καλύτερα, σ` ένα τετράδιο, δηλαδή τι τετράδιο; ένα βιβλίο εσόδων - εξόδων `πλανόδιου γαλακτοπώλη` ήταν, που δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε όλες, ούτε ολόκληρες οι σελίδες του. Έγραφε διάφορα και διαφορετικά. Δεν υπήρχαν κόμματα, τελείες, παράγραφοι, κεφάλαια, όλα ήσαν σε μία ευθεία γραμμή, ευτυχώς ξεχώριζαν οι λέξεις. Οι Ιστορίες του μικρές της καθημερινότητας, δύο γραμμές, τρείς γραμμές, πέντε γραμμές, δέκα... προσπάθεια να τις ξεχωρίσω. Άλλες ήταν προσωπικά του βιώματα, άλλες από διηγήσεις, και πάρα πολλές μάλλον όπως τις είχε στην φαντασία του. Ανάμεσα σε αυτά που έγραφε, έγραφε μία λέξη συνήθως άγνωστη σε μένα, δίπλα της έγραφε `πάει να πει` και στη συνέχεια μία ελληνική λέξη, η ερμηνεία της. Βέβαια επειδή γνώριζα πολλές από αυτές τις λέξεις κατάλαβα ότι δεν ήταν τίποτα άλλο παρά τα `Μπουλιάρικα`. Υποσχέθηκα πολλές φορές στον πατέρα μου, κάθε φορά που μου έλεγε `να τα γράψω`, ότι θα ασχοληθώ με τα γραφόμενά του, στον εαυτό μου όμως έλεγα ότι οπωσδήποτε θα ασχοληθώ με τα `Μπουλιάρικα`, ...έτσι για να μην χαθούν. Ασχολήθηκα με το θέμα και βρήκα ότι ήδη υπέροχοι άνθρωποι, όπως ο Θανάσης Παπαθανασόπουλος στα `Λαογραφικά μελετήματα`, εκδόσεις Ι. Σιδέρη το 1979 και ο Χαράλαμπος Δημ. Χαραλαμπόπουλος, στα `Ναυπακτιακά μελετήματα`, εκδόσεις συλλόγου Δορβιτσιωτών Ναυπακτίας το 1980 είχαν συμπεριλάβει το `Μπουλιάρικο` λεξικό. Η εργασία τους ήταν πολύτιμη βοήθεια για μένα, έτσι που προσθέτοντας και κάποιες λέξεις από τις σημειώσεις του πατέρα μου να έχουμε ένα σχεδόν πλήρες λεξικό της `Μπουλιάρικης` γλώσσας.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]