Την εποχή της κυριαρχίας του οπτικού πολιτισμού και των προτύπων που αυτός προωθεί μοιάζει απίθανο ότι κάποτε οθόνη των επιθυμιών μας μπορούσε να είναι ένα λογοτεχνικό κείμενο, και μάλιστα του 19ου αιώνα. Ωστόσο, ο καταναλωτικός πυρετός, η δυσφορία με το επαρχιακό, το ίδιο –ή με την ίδια τη συζυγική ζωή– το διαρκές ανικανοποίητο, η επιθυμία για φυγή, το ταξίδι, κυριολεκτικό ή μεταφορικό, η ανάγκη για καλύτερους έρωτες, ωραιότερα λόγια και φορέματα, όλα όσα ενσωμάτωνε η ηρωίδα του Φλομπέρ Κυρία Μποβαρί (1857) εξακολουθούν να αποτελούν όσα μας προσδιορίζουν με παραλλαγμένη ή και την ίδια ακριβώς μορφή και σήμερα. Γινόμαστε περισσότερο ακόλουθοι της ζωής των άλλων αντί να ζούμε πραγματικά τη δική μας. Πρόκειται για την «επιθυμία να είσαι άλλος», όπως είχε προσδιορίσει αυτή την τάση της κοινωνικής ψυχολογίας ο Jules de Gaultier (1892). Πώς εκφράστηκε η τάση αυτή στη νεοελληνική λογοτεχνία; Σε αυτό το ερώτημα απαντά το παρόν βιβλίο, διερευνώντας το έργο μιας σειράς μειζόνων και ελασσόνων συγγραφέων.