ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Τα παλιά σπίτια κρατάνε μέσα τους κάτι από το βάρος των ανθρώπων. Πάνω στους τοίχους λίγη υγρασία από τα ξεχασμένα λόγια τους. Ανάμεσα στις χαραμάδες τη σκόνη από τον πρώτο έρωτά τους. Ένα κομμάτι ύφασμα από παλιές ανομολόγητες πράξεις. Γι’ αυτό και τρίζουν τα πατώματα. Γι’ αυτό τις νύχτες ακούγονται βήματα από το ταβάνι, σαν κάποιος να δυσκολεύεται να κοιμηθεί να δυσκολεύεται να πάρει ανάσα μέσα στο σκοτάδι, και τ’ ανοιξιάτικα απογεύματα βγαίνει σφοδρή απ’ το σπασμένο παράθυρο η φωνή του νοικοκύρη: Α γυναίκα, πάλι πικρό τον έψησες. Πάλι δεν βρίσκω πουκάμισο καθαρό κι αργήσαμε. Θα ‘χει τελειώσει ο εσπερινός. Θ’ αγριοκοιτάζει πάλι ο παππάς. Στο καφενείο πια τη θέση μου άλλος την έχει πάρει. Μόρα: Σύμφωνα με λαϊκές δοξασίες, δαιμονικό πνεύμα με τη μορφή γυναίκας, που εμφανίζεται στον ύπνο και κάθεται πάνω στο στήθος του κοιμισμένου, κρατώντας τον ακίνητο, με σκοπό να του κλέψει την ανάσα. Όσοι αρνούνται τις μεταφυσικές ερμηνείες ονομάζουν το φαινόμενο υπνική παράλυση. Μόρα, γυναίκα ή όνειρο: Μία ποιητική μυθιστορία του Δημήτρη Πέτρου για τρεις φωνές. Ένα βιβλίο για την απουσία, την απώλεια, το θάνατο, αλλά και για εκείνη την πρώτη ανάσα μετά. Με την ιστορία, την παράδοση και την όμορφη κόρη, να ντύνονται τη νύχτα του ποιητή.