Η ΒΡΟΧΗ Σταλάζουν οι σιωπές Απ’ τη βροχή μου Βαριά η ομίχλη της ψυχής Άγαλμα χωρίς να αλλάξει πλευρό Αγέρας σηκώθηκε (μέσα μου;) Σε θυμήθηκα... Σα βρεγμένο χώμα Τρύπωσες στα ρουθούνια μου Κ’ ύστερα ξέπνοα σε φύσηξα Τότε άρχισε να βρέχει Αυτή η βροχή θα είναι δική μου πάντα.