Ποικίλης ύλης, σύμμικτα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν τα κείμενα αυτού του τόμου και όχι μόνο της τέταρτης ενότητας. ?λα τους είναι ιδωμένα με την αναστοχαστική ματιά του συγγραφέα σε θέματα αυτο(βιο)γραφικά και αυτογλωσ-σογραφικά, όπως παιδικές αναμνήσεις, σημαντικά περιστατικά της πρώτης δε-καετίας της ζωής του κατά τον εμφύλιο, σπουδές, όνειρα, κρίσιμη νοσηλεία σε νοσοκομείο, αγαπημένα μαθήματα που έχει διδάξει ο ίδιος, αγαπημένα ποιήματα, απόψεις για τη θρησκεία, την πολιτική, τον ψυχισμό των ανθρώπων και της κοινωνίας, συλλογισμοί και διαβάσματα αγαπημένα, ετυμολογίες μοιρασμένες διάχυτα στις διδασκαλίες του, οικολογικές ευαισθησίες κι ανησυχίες και, τέλος, στοχασμοί για την ανάγνωση, τα βιβλία, τις βιβλιοθήκες μας. Στο επιλογικό του κείμενο ο Λανάρης αφήνει στους αναγνώστες να κρίνουν αν η περιδιάβασή του «εις των ιδεών την πόλι» τού εξασφαλίζει και κάποια θέση στα πέριξ της νοητής «Αρκαδίας». Εκείνου, λέει, του φτάνει που μπόρεσε να πραγματοποιήσει ένα τέ-τοιο ταξίδι. Του αξίζουν, πράγματι, ευχαριστίες για τον κόπο, την υπομονή και την επιμονή του καθώς και για την ειλικρινή εξομολογητική διάθεσή του, τη γνησιότητα των σκέψεων, το αφειδώλευτο μοίρασμα γνώσεων που αποπνέουν τα γραπτά του, μαζί και με το πνεύμα συντροφικότητας, τόσο απαραίτητης στη δύσκολη ζωή όλων μας και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών στα σχολεία. (Από το Επίμετρο-Σχόλιο της Ελένης Χοντολίδου)