Στα 1961 ο Μισέλ Φουκώ δημοσιεύει την Ιστορία της τρέλας κατά την κλασική εποχή και δύο χρόνια αργότερα ο "μαθητής" του Ζακ Ντεριντά απαντά με μια βιβλιοκρισία πλέον του δέοντος "κριτική" (η οποία συμπεριελήφθη αργότερα στο βιβλίο του Γραφή και διαφορά), για να ακολουθήσει η απάντηση του Φουκώ που ενσωματώθηκε ως επίμετρο στη νέα έκδοση του βιβλίου του.Πρόκειται λοιπόν για ένα "διάλογο" γύρω από την ιστορική προσέγγιση της τρέλας. Σε αυτή τη σφοδρή αντιπαράθεση δασκάλου-μαθητή, που διεξάγεται πάντως με όλους τους κανόνες του καλώς αγωνίζεσθαι, ο Έλληνας αναγνώστης μπορεί να απολαύσει μια από τις πιο εντυπωσιακές μονομαχίες της όψιμης γαλλικής σκέψης. Δεν συγκρούονται μόνο το παλαιό με το νέο, η δομολογία με τη φιλοσοφία, ο πατήρ με τον έμπλεο πατροκτονικών αισθημάτων υιό, αλλά και δύο μέθοδοι που μοιραία οδηγούν τόσο στη γαλλική καταγωγή-τον Ντεκάρτ, όσο και στην ελληνική καταγωγή-τον Πλάτωνα.Όπως σε όλες τις σοφές συζητήσεις για την τρέλα, οι τρελοί δεν κερδίζουν τίποτα, όσο για τους φιλοσόφους ό,τι χάνουν σε πειθώ το κερδίζουν σε βιβλιογνωσία.