μια τρύπια δεκάρα

απ’ τους γονείς μου κληρονόμησα/ καυγάδες και προβλήματα/

ένα διαλυμένο σπίτι/ και μια τρύπια δεκάρα//

κληρονόμησα ευαισθησία κι αγάπη/ που μ’ έσκιζαν στα δυο/

και μια ακατάσχετη παρόρμηση/ να γράψω και να σκοτωθώ//

ήμουν λοιπόν ο ιδανικός Σκορπιός/ και μια ζωή αγωνίστηκα να επιβιώσω/ να κάνω εγώ το αντίθετο από κείνους/ ενώ παράλογα κι αφόρητα/

μου λείπουν πατέρας μάνα κι αδερφός/ κλαίω μονάχος μου τα βράδια/

κι ανίσχυρα τους γράφω ποιήματα//

να όμως κάπου εκεί στο βάθος/ μας διακρίνω όπως ποτέ άλλοτε/

όλους αγαπημένους μες στο φως

Η ποιητική συλλογή “μια τρύπια δεκάρα” είναι το 49ο βιβλίο του Τόλη Νικηφόρου που διαθέτει μια αστείρευτη ποιητική φλέβα. Πολυγραφότατος και πάντα ειλικρινής, αυθεντικός, τρυφερός, λυρικός, ερωτικός, ξορκίζει τον θάνατο μέσα από τα γραπτά του. Για τον Νικηφόρου το ποίημα είναι ένα μικρό θαύμα: “το ποίημα έρχεται όταν εκείνο θέλει/ μεταμορφώνεται διαρκώς/ αλλά το νιώθεις το καταλαβαίνεις/ στο στήθος σου σαν φλόγα/ ή μια μεγάλη θερμή αγκαλιά/ χάδι απαλό σε δακρυσμένα μάτια/ είναι το μικρό θαύμα που φωτίζει/ μιαν άλλη διάσταση του κόσμου”. Κι όταν φτάνει η φλόγα-έμπνευση, “είν’ η στιγμή τα δάκρυα να χαράξουν στο χαρτί/ τις δικές τους πυρωμένες λέξεις”. Για τον Νικηφόρου η ποίηση είναι ελιξήριο ζωής, “γράφει για να μην πεθάνει από κατάθλιψη”, είναι ο τόπος που εξομολογείται, θυμάται, νοσταλγεί, μιλάει για τα “βαθιά του τραύματα”, διατυπώνει “τα αναπάντητα ερωτήματά” του, καταθέτει τα συναισθήματά του. Είναι ο τρόπος που “ζει την περιπέτεια της ζωής”.

Και καθώς χειρίζεται τον λόγο με άμεσο και απλό τρόπο, χωρίς κραυγαλέα σχήματα και πομπώδεις εκφράσεις, δημιουργεί ποίηση ζεστή, ανθρώπινη, ψιθυ