Το μέγεθος της ποιητικής παρουσίας του Ανδρέα Εμπειρίκου στα ελληνικά γράμματα έχει αναγκαστικά αφήσει κάπως μακριά από τους προβολείς την ψυχαναλυτική του ιδιότητα και δράση. Κι όμως αυτές αποτελούσαν μεγάλο κομμάτι της ζωής του, το δε ενδιαφέρον του για το φροϋδικό έργο και για τα εν γένει τεκταινόμενα στο ψυχαναλυτικό πεδίο έμεινε, καταπώς φαίνεται, αμείωτο και αφού είχε εγκαταλείψει, γύρω στο 1951, την κλινική άσκηση του επαγγέλματος. Είναι αλήθεια πως απέναντι στο συνολικό του λογοτεχνικό έργο (ποίηση και πρόζα) τα δημοσιευμένα ή έστω γνωστά σ` εμάς ψυχαναλυτικά του γραπτά φαντάζουν ως πολύ ισχνή παραγωγή. (. . .). Το ψυχαναλυτικό έργο του Ανδρέα Εμπειρίκου δεν μπορεί παρά να αφορά ιδιαίτερα την ελληνική αναλυτική κοινότητα, μια και πρόκειται για τον πρώτο Έλληνα ψυχαναλυτή, τουτέστι για τον άνθρωπο που πρώτος εισήγαγε τον φροϋδισμό και ως πράξη στη χώρα μας. (. . .)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]