Το παρόν βιβλίο διαπραγματεύεται την έννοια της εκδημοκρατικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης και των ορίων της. Η έννοια εκκινεί ως κοινωνικό αίτημα που γίνεται πολιτικό πρόγραμμα και πράξη. Είναι τέτοιας δυναμικής που από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά (αργότερα στην Ελλάδα) κυριαρχεί στη συγκρότηση εκπαιδευτικών πολιτικών και μετασχηματίζει συνολικά τα εκπαιδευτικά συστήματα των αναπτυγμένων χωρών και εξειδικευμένα την ανώτατη εκπαίδευσή τους. Τα αποτελέσματά της είναι διφορούμενα. Από την μια, πέραν πάσης αμφιβολίας πέτυχε νέες πληθυσμιακές ομάδες να αποκτήσουν πρόσβαση και εμπειρία στην ανώτατη εκπαίδευση (ποσοτική εκδημοκρατικοποίηση). Από την άλλη, αν το βασικό διακύβευμά της ήταν η εξάλειψη του κοινωνικού αποτυπώματος στις εκπαιδευτικές πορείες τότε σίγουρα αυτό δεν επιτεύχθηκε. Σήμερα, λόγω της γιγάντωσης του συστήματος ανώτατης εκπαίδευσης και της αδυναμίας των κυβερνήσεων να καλύψουν το κόστος λειτουργίας του έχει αρχίσει να τίθεται σε αμφισβήτηση η αξία και το νόημα της εκδημοκρατικοποίησης.