Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Μεταμοντέρνες Αυταπάτες, Ποίηση, Σxέδια εξωφύλλου: Ανδριάνα Μπιρμπίλη, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα 2020, αριθμ. έκδοσης: 14,5Χ21, αριθμ. έκδοσης: 332, ISBN 978-960-592-116-3, σελ. 48, τιμή 8,48 ευρώ.

Θα ’μαι το λάθος που βιάστηκες να σβήσεις

Έμπνευση

Την έμπνευσή μου

δεν τη θέλω εύκολη

ρηχή και ανούσια,

ρομαντικά και τρυφερά να με θωπεύει.

Τη θέλω άγρια και απρόσιτη.

Να της γυρεύω ένα φιλί

και να περνώ χίλιες φωτιές

μήπως και το κερδίσω.

Να της ζητώ να υποταχτεί

κι αυτή να κάνει αντάρτικο.

Η γλυκόπικρη ποίηση του Θεοχάρη Παπαδόπουλου είναι παρούσα. Πάντα ευαίσθητη, διεθνιστική, καλοβαλμένη. Δίχως μεγάλες εξάρσεις και βροντώδη λόγια. Συνεσταλμένη, θα ’λεγα, προσεκτική-διακριτική: Θα ’μαι το δάκρυ/ που δεν πρόλαβε να τρέξει,/ το αποτσίγαρο,/ που αναμμένο στο τασάκι,/ θα τ’ αφήνεις.// Κι εσύ θα λες/ πως δεν με βρίσκεις πουθενά («Αν ψάξεις»). Ενίοτε διστακτική κι απορημένη, διαρκώς σε αναζήτηση [ανθρωποκεντρική] και ταυτοχρόνως βαθιά υπαρξιακή: Ψάχνω να με βρω/ σ’ εκείνους τους παράξενους μποέμ,/ που φιλοσοφούν/ δίπλα στης πόλης τα σκουπίδια./ Ψάχνω να με βρω/ στα περιθώρια μέσα στο τετράδιο,/ στις πιο τσαλακωμένες του σελίδες.// Ψάχνω να με βρω/ εκεί που μ’ έχω χάσει. Ποίηση με άποψη, με κάποτε συνεσταλμένη ειρωνεία, με καυστική σοβαρότητα αλλά και επίγνωση ενός περιττού στόμφου που ανθεί παράταιρα σε χώρους λογοτεχνικούς: Το φεγγάρι εξαφανίστηκε,/ όχι για λίγες μέρες,/ μα για καιρό πολύ/ ίσως για πάντα./ Κάποιοι ποιητές στενοχωρήθηκαν./ Δεν αυτοκτόνησαν,/ ούτε έκλαψαν καθόλου./ Μόνο είπαν/ πως μαζί με το φεγγάρι/ χάθηκε κι η έμπνευση/ κι έπαψαν πια να γράφουν./ Κάποιοι λίγοι/ συνέχισαν τους στίχους να σκαλίζουν./ Βρήκαν πως έχει κι η έκλειψη τους στίχους της/ και πόση