Πηγαίνοντας ενάντια στην κυρίαρχη τάση σήμερα της ολοκληρωτικής απόρριψης του μαρξισμού, ο Νίκος Μουζέλης υποστηρίζει ότι είναι καιρός πλέον να σταματήσουμε να διαχωρίζουμε τον Μαρξ από τους άλλους κλασικούς θεωρητικούς του κοινωνικού γίγνεσθαι και να αντιμετωπίσουμε το έργο του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η σύγχρονη κοινωνική ανάλυση αντιμετωπίζει τα έργα του Weber και του Durkheim. Είναι καιρός, μ' άλλα λόγια, να σταθμίσουμε κριτικά τα εννοιολογικά εργαλεία που προσφέρει ο μαρξισμός για τη μελέτη μακρο-ιστορικών μετασχηματισμών, χρησιμοποιώντας ως κύριο κριτήριο την ευριστική τους χρησιμότητα μάλλον, παρά τη συμβολή τους στη σωτηρία ή καταδίκη του σύγχρονου κόσμου. Απ' αυτή τη σκοπιά ο συγγραφέας προτείνει ένα μετα-μαρξιστικό εννοιολογικό πλαίσιο το οποίο αποφεύγει τον οικονομικό αναγωγισμό, ενώ συγχρόνως διατηρεί μερικά βασικά χαρακτηριστικά της μαρξιστικής σκέψης - χαρακτηριστικά τα οποία, όταν αναδιαρθρωθούν ριζικά, γίνονται απαραίτητα εργαλεία για την εξέταση του πως ολόκληρες κοινωνίες συγκροτούνται, αναπαράγονται και μετασχηματίζονται. Ο Νίκος Μουζέλης δείχνει τη γονιμότητα του προτεινόμενου εννοιολογικού πλαισίου εξετάζοντας μια σειρά από τυπικά θεωρητικά αδιέξοδα που ο μαρξισμός αντιμετωπίζει στην ανάλυση χωρών του ύστερου καπιταλισμού. Επιπλέον οι αντιφάσεις της μαρξιστικής ανάλυσης και οι τρόποι αποφυγής τους δείχνονται στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης περίπτωσης: αυτής των μακροχρόνιων εξελίξεων που οδήγησαν στην «αστική επανάσταση» του 1909 στην Ελλάδα. Έτσι το παρόν έργο δεν είναι μόνο μια θεωρητική παρέμβαση στις τρέχουσες διαμάχες πάνω στην κρίση του μαρξισμού, αλλά και μια συμβολή στον προβληματισμό για τη φύση και τις αιτίες του στρατιωτικού πραξικοπήματος, η οποία ανέδειξε το δρόμο για τον «αστικό» μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)