Η συλλογή "Μελάνι στον ουρανίσκο" περιλαμβάνει ποιήματα που ανατέμνουν την πραγματικότητα με βλέμμα κοφτερό και διεισδυτικό. Συνθέτουν μια ποίηση που αλιεύει εικόνες από το ανέφικτο και το πιθανώς εφικτό, για το άλογο και το παράλογο, για το φωτεινό και το σκοτεινό διάστημα των πόθων μας. Μια ποίηση που μετρά το παρόν, υπολογίζοντας τη μνήμη και μένοντας μετέωρη και αβέβαιη μπροστά στο μέλλον. Πρόκειται για την ποίηση του λειψού βίου και της αόριστης έλλειψης. Γεύσεις με καθημερινές τροφές ιδεών, αλλά και πλεύσεις προς το αιώνιο και το θνησιγενές τη συνιστούν εκ του πλαγίου. Η αδιάπτωτη μοναξιά του ανθρώπου υψώνεται ανάμεσα στους στίχους πότε ως κατόρθωμα και πότε ως ανίκητο οχυρό. Ηλίας Κεφάλας ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ αύριο δεν είναι ποτέ μια άλλη μέρα αύριο είναι πάντα χτες οι φίλοι έχουν όλοι φύγει μια ορχήστρα αόρατη παίζει σε σάλα αδειανή το βαλς μιας ζωής σπαταλημένης σε ξένες οφειλές πυκνή σιωπή επικάθηται στα έπιπλα στο πάτωμα ίχνη από παλιά ναυάγια φτερά από καπέλα εποχής μια πέρλα ανάμνηση από λαιμό λευκό που αγαπήθηκε πολύ ασπρόμαυρα ενσταντανέ βουβής ταινίας κι εμείς θεατές σε χρόνο νεκρό κοιτάμε βουβοί την οθόνη πριν μείνουμε μόνοι και πέσουν οι τίτλοι του τέλους