Mε τούτα τα λόγια πήραν το στενό μο­νοπάτι που είχαν περπατήσει πριν από οχτακόσια πενήντα και βάλε χρόνια και κα­τέβηκαν στην αμμουδιά. Όπως ήταν τότε, είναι και τώρα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κόκκοι άμμου, όμορ­φα βότσαλα και όστρακα που ήρθαν κι έφυγαν... Η θάλασσα που έλουζε τα πόδια τους τότε, η ίδια θάλασσα και σήμερα τους περιμένει υπομονετικά τόσους αιώνες. Η δική τους θάλασσα. Ο δικός τους βράχος στέκεται εκεί αγέρωχος, στεφανωμένος με το σύννεφο του μυστηρίου. Μόνο που για τον Νικόλα και την Ευδοκία δεν είναι μυστήριο. Είναι ο βράχος της αλήθειας, η πύλη ενός καλύτερου κόσμου. Όχι πως τούτος δεν είναι απαραίτητος – τουλάχιστον αρκετά ακόμα. Είναι για να ξυπνήσουν εκείνοι που μπορούν, που είναι έτοιμοι να κάνουν το βήμα, και ο βράχος εδώ θα στέκεται πάντα έτοιμος να δεχτεί εκείνους που απαλλάχτηκαν από τα δεσμά.