Ψοφίμια

Συγγνώμη για τη γλώσσα μου

αλλά η σιωπή μου άνοιξε το στόμα της

μια κάννη εκπυρσοκρότησε

κοράκια κόκκινα ξεχύθηκαν στη νύχτα.

Νιώθω γυναίκα ρε!

Είμαι γυναίκα!

Σε προκαλώ

να με σκοτώσεις εν ψυχρώ

όπως εκείνη

και την άλλη

και την άλλη.

Τι με κοιτάζεις

σαν παράξενο πουλί;

Υπόσχομαι

πως δεν θα χρειαστεί

ν’ αλλάξουμε κουβέντα

ως το μνήμα.

Είμαι γυναίκα ρε σου λέω

τι φοβάσαι;

Πυροβόλησε.

Γαμώ τα παντελόνια σας ψοφίμια.

Δέκατη έβδομη ποιητική συλλογή του Χάρη Μελιτά τα τελευταία 30 χρόνια, με το γνωστό εύστροφο ύφος γραφής του συγγραφέα, την κοινωνική ευαισθησία, την αυτοσαρκαστική διάθεση, την τόλμη και το πικρό χιούμορ. Ένας ποιητικός κλαυσίγελος που έρχεται να συνεχίσει τον δυναμικό διάλογο με τον απέναντί του αναγνώστη. Ο Μελιτάς αφηγείται σκηνές, στιγμές, παθήματα. Δεν τα ξορκίζει, ενυπάρχει και πορεύεται μαζί τους, συμπαρασύρεται συχνά από τον κόλαφο της γραφής του, ακούει έκθαμβος τις ιστορίες του, απορεί και ενίσταται: Ανάπηρα οράματα/ κυκλοφορούν σε αρτηρίες άδειες/ η στρουθοκάμηλος της μνήμης/ παραφρόνησε/ βυθίζεται στην άβυσσο των πλήκτρων/ οθόνες καταφύγια πωλούνται σε τιμές απελπισίας.// Ένα κορίτσι μόνο αντιστέκεται./ Πετώντας τα εσώρουχα/ στα μούτρα των καιρών/ πυροβολείται.(«Χαστούκι»). Ενδιαφέρουσα η αλφαβητική ανά περιεχόμενο διάταξη των αιμόφυρτων, γυμνών «όπως τα γέννησε η ζωή» ποιημάτων του. Από την πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα ο Μ. έχει καταφέρει να διαμορφώσει ένα προσωπικό ποιητικό ύφος που εμπλουτίζεται από βιβλίο σε βιβλίο. Ενδεικτική της θεματικής του βεντάλιας η ποικιλία των τίτλων της συλλογής: «Αλλαγή ώρας», «Αμαχητί», «American beauty», «Απεργία», «Αχαριστία», «Βαλεριάνα», «Βιτρίνα», «Cymbalta 60», «Δημόσιος υπάλληλ