Όλοι οι συγγραφείς στρατεύονται. Ορισμένοι στρατεύονται υπέρ του κόσμου έτσι όπως είναι· άλλοι, για να τον αλλάξουν. Το ζητούμενο μιας κατ’ ουσίαν ανατρεπτικής ή επαναστατικής λογοτεχνίας, όσο επιτακτικό και αν είναι σήμερα, προσκρούει συχνά στους κυρίαρχους όρους δόμησης του λογοτεχνικού πεδίου, στη συντριπτική υπεροχή ενός πλαισίου που είναι δεκτικό στην «εικόνα της ανατροπής» μα όχι στην ουσία της και, φυσικά, στην ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση του αναγνωστικού κοινού. Σε αυτό το πλαίσιο, πώς να αγωνιστούμε –μέσα από τη γραφή αλλά και τη στάση μας– για μια άλλη κοινωνία, χωρίς να παραμυθιαζόμαστε; Αυτό το ερώτημα προσπαθούν να απαντήσουν εδώ ο Ζοζέφ Αντράς και η Καουτάρ Αρσί. Η συζήτηση, αναλυτική όσο κι εξομολογητική, πατάει στην ιστορία της λογοτεχνίας και των κοινωνικών αγώνων και φτάνει σε ζητήματα που αφορούν το σήμερα της πολιτισμικής κριτικής (μετααποικιοκρατική θεωρία, πολιτική ταυτοτήτων, woke culture κ.ο.κ.), διερευνώντας τη δυνατότητα μιας γραφής ταγμένης στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας ίσων.