Ατακάμα Στέγνωσα είπα, όπως στεγνώνει το χώμα και κάνει ρωγμές απ' την ανομβρία και τη στιγμή που στριμώχνω τη σιωπή μου στο κενό της ρωγμής εσύ κοιτάς τις άδολες κινήσεις στα δάχτυλα των ποδιών μου. Μεταφράζεις την αμηχανία μου απέναντι στο άγονο. Είπες το όνομα μου είναι Ατακάμα ανθίζω τα μωβ λουλούδια κάτω από έναν ουρανό χωρίς σύννεφα. [Από την έκδοση]