Αχ η διασπορά μας, σπορά του Δία

Ελιά ασημένια

η πιο σοφή γριούλα

της Καλαμάτας.

Σα νυχτερίδα

με τη λάμπα βαθιά της

ψάχν᾽ η ψυχή μας.

Λαλεί τ᾽ αηδόνι

και οι βαλτωμένες σκέψεις

γίνονται βρύση.

Με πάνω από 31 βιβλία στο ενεργητικό του ο Κωστής Παπακόγκος (γεν. 1936 στο χωριό Παχτούρι της κεντρικής Πίνδου) που από το πραξικόπημα του 1967 και μετά ζει στην Στοκχόλμη, έχει δημοσιεύσει όλα του τα βιβλία στο εξωτερικό. Στην πατρίδα του από το 2008, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας, ξεκίνησε η ελληνική έκδοση απάντων των λυρικών του.

   Οι "Λάκωνες" είναι η πιο πρόσφατη συλλογή του Παπακόγκου και η πρώτη που κυκλοφορεί απευθείας στα ελληνικά χωρίς να έχει προηγηθεί έκδοση στο εξωτερικό. Πρόκειται για 154 μικρά ποιήματα γραμμένα στη στιχουργική μορφή του χάικου και ταξινομημένα σε επτά ενότητες: "Βγήκα στο δρόμο", "Μπροστά στις μπόρες", "Πιο πολύτιμος", "Βόμβος στον κήπο", "Ξέχειλο απόψε", "Βουβά τα ουράνια" κι "Έφυγε ο Άρης".

   Ένα δάσος από εικόνες  αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη, συχνά με βαθύτερη θεματική ενότητα στην κάθε σελίδα, έτσι που τα τρία πονήματά της να διαβάζονται σαν ένα. Κι είναι χάικου αφιερωμένα ακόμα και σε γνωστές προσωπικότητες, όπως  στον ινδό φιλόσοφο Σιντχάρτα (περίπου 560–480 π.Χ.): Μόνο ένα θέλω: / τίποτα να μη θέλω. / Με λεν Σιντχάρτα.

   Έν᾽ άλλο χάικου αναφέρεται στο θρίαμβο της Διασποράς, στον ελληνο-ιρλανδό Λευκάδιο Χερν(1850-1904), ο οποίος έγινε εθνικός συγγραφέας στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου: Ω! Γιαπωνία, / γη της απαγγελίας. / Χαίρε Λευκάδιε! Ο ίδιος έδωσε και την ακόλουθη μαρτυρία στα γραφτά του:  "Η ποίηση στην Ιαπωνία είναι το ίδιο κοινή όπως ο αέρας. Όλοι τη ζουν κι όλοι τη διαβάζουν."

   Στο