Ασίγαστες φωνές. Όσων περπάτησαν μαζί μου.Κι αυτών που έφυγαν δίχως φωνή και μ’ αξιώνουν. Μες στην αναβροχιά, μία-μία φυτεύω τις λέξεις τους χωρίς να περιμένω ανθούς και κουραφέξαλα.— Με λένε στρωμένο τραπέζι,που λείπουν αυτοί που αγαπώ