Από όλα ίσως τα (αναπάντητα ακόμη) ερωτήματα που σχετίζονται με τον κριτικό λόγο και προκύπτουν από την ανάγκη να οριοθετηθεί και να προσδιοριστεί η ιδιαίτερη φύση και λειτουργία του, τα δύο πιο χαρακτηριστικά και ενδιαφέροντα έχουν να κάνουν με τον προσωπικό του χαρακτήρα από τη μία, με τη λογοτεχνική του ποιότητα από την άλλη. Πιο συγκεκριμένα. Με δεδομένο ότι η κριτική γραφή είναι μια γραφή που καλλιεργείται δευτερογενώς και με αφορμή ένα δεδομένο (λογοτεχνικό) έργο, ποιητικό, πεζό ή θεατρικό, με στόχο να το παρουσιάσει, να το ερμηνεύσει και, πολλές φορές, να το αξιολογήσει, πόσο νόμιμο και θεμιτό είναι να την αντιληφθούμε και να την προσεγγίσουμε ως μια προσωπική γραφή, ως μια απόπειρα προσωπικής κατάθεσης -ειδικά εφόσον ένα σημαντικό μέρος της πρόθεσής της είναι πιθανό να αφορά την αντικειμενική αξιολόγηση, την αμερόληπτη αποτίμηση; Αποτελεί άραγε το κριτικό κείμενο ένα σφραγισμένο από την συγγραφική ιδιοσυγκρασία που το συνέθεσε κείμενο ή ξεφεύγει από το πλαίσιο αυτό και κινείται προς έναν ορίζοντα όπου η συγγραφική συνείδηση θα στέλνει μονάχα τον απόηχό της; Επιπλέον. Τι είδους κείμενο είναι ένα κριτικό κείμενο; Σε ποιον βαθμό μπορεί να θεωρηθεί λογοτεχνία και σε ποιον ένα ενδιάμεσο είδος, ανάμεσα ίσως στη λογοτεχνία και σε μια γραφή λιγότερο φορτισμένη από το αίσθημα που δίνει στα αμιγώς λογοτεχνικά είδη την ιδιαίτερη ποιότητα και την απήχησή τους ως τέτοιων; [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)