Τους κατοίκους των ακτών του Αιγαίου τους ενώνουν πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που τους χωρίζουν. Έχουν "κοινούς γονείς" και κοινή "πατρίδα". Έχουν για πατέρα τον Πόνο και για Μητέρα τη Θλίψη. Τον Πόνο του ξεριζωμού από τις ιδιαίτερες πατρίδες που γεννηθήκαμε ή που γνωρίσαμε μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών μας, των παππούδων και των γιαγιάδων που έφυγαν από αυτή τη ζωή με την ελπίδα να γυρίσουν στα γνώριμά τους χώματα, στα μυρωμένα ακρογιάλια του Αιγαίου και του Ευξείνου Πόντου, και στον προστατευτικό ίσκιο της νοσταλγίας. Τη Θλίψη γιατί οι πρωταίτιοι της προσωπικής μας τραγωδίας δεν ανέλαβαν ποτέ τις ευθύνες τους και δεν φρόντισαν να επανορθώσουν το έγκλημα που διέπραξαν. Πατρίδα μας είναι η Μνήμη. Την ομορφιά της μνήμης καταγράφει το βιβλίο αυτό που επιμελήθηκε η Μουφιντέ Πεκίν και την έκδοσή του στην ελληνική γλώσσα ανέλαβαν το Κέντρο Μικρασιατικών και Ποντιακών Ερευνών και οι εκδόσεις ΕΡΕΙΣΜΑ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)