Μια γραμματική που μάθαινα από χρόνια

(Γιατί δικαιούται κάποιος να λέει τις αλήθειες του)

παραίτηση

Στη Βέρα

Όταν μου λες πως η μάχη είναι εύκολη και

την απελπισία τραντάγματος

βλέπεις για ομοιοκαταληξία στους γοφούς

όταν το δάχτυλο τεντώνεις στον ορίζοντα

με τόνο επίμονο

συμβουλές μασουλώντας με τρία θαυμαστικά

θέλω να ξέρεις

η μελανιά στο μάγουλο από παραίτηση είναι

η σκέψη του και μόνο με μουδιάζει

τα μάτια από τρόμο ακέραιο κλείνουν κι όταν

στο πρώτο φως τ’ ανοίγω

υποτονικά

σκοτάδι αντικρίζω όλη μέρα

μικρούς θανάτους ζω υπάκουα

τα φύλλα ρίχνω

το ζωντανό μου σώμα

στις γωνίες του φόβου ακονίζω.

Ε, λοιπόν, θέλω να ξέρεις

η μάχη δεν είναι εύκολη.

Όταν ο λόγος δεν αντέχει τόση καταστροφή τότε γίνεται υπαινικτικός (ποίημα) ή μελωδικός (τραγούδι) για να απαλύνει το κακό που μας βρίσκει. Αυτό επιχειρεί με την τέταρτη ποιητική της συλλογή η Κλεονίκη Δρούγκα εξιστορώντας όσα δεν γράφτηκαν (βλ. «Σαλώμη»).

Γυναίκες («αψού», «η κόρη του καφετζή», «τυλιγμένη στ’ αλάτι», «με σπαστά ελληνικά», «αντωνυμίες», «παραίτηση», «Μαρία Μαγδαληνή», «μπαμ μπάμ», «η γυναίκα του πρωτομάστορα» κλπ) κι άλλες πολλές γυναίκες, στις οποίες αφιερώνεται κι από ένα ποίημα. Και δευτερευόντως άντρες («δεν ήμουν καλεσμένη», «Ιούδας», ) σε έναν ρόλο διακριτικό που τους βαραίνει ενίοτε:

Το βιβλίο διαρθρώνεται σε Τρεις Πράξεις με τη δεύτερη πράξη να υποδιαιρείται σε τέσσερις ενότητες: Μιλάω για λάφυρα σκληρά, Κάποτε μεγαλώνεις (ή μήπως όχι;), Φωνή έρωτα αποκ