Τον δεξιοτέχνη Κώστα Μουντάκη θα μπορούσε κάποιος να τον αναλύσει σαν ιδιαίτερα πολύπλοκο και ευαίσθητο, αλλά ταυτόχρονα απλό και άμεσο. Συνδύαζε την αρχοντιά με τη γλυκύτητα και την υπερηφάνεια με την αίσθηση του μέτρου. Ήταν ένας χείμαρρος σκέψης και συναισθημάτων. Με ένα δοξάρι που άλλοτε έβγαζε φωτιές και άλλοτε ήταν βασανιστικά αργό, αλλά διατηρώντας μία θαυμαστή ισορροπία στο άκουσμα. Ήταν χουβαρντάς στο παίξιμό του, χωρίς να είναι σπάταλος, και ταυτόχρονα ήταν οικονόμος, χωρίς να γίνεται τσιγκούνης. Αυτό χαρακτήριζε την μουσική του σύνθεση και το παίξιμό του. Αλλά έτσι ακριβώς ήταν και στη ζωή του και τα συναισθήματά του. Ήταν ένας γενναιόδωρος και απλός άρχοντας, γεμάτος καλοσύνη και οράματα. Ένας ιδανικός πατέρας. (Μάνος Μουντάκης, από την παρουσίαση της έκδοσης)