Ξεχασμένα για δεκαετίες ολόκληρες, τα "Αρβανίτικα Παραμύθια των Μεσογείων" ξαναβρίσκουν τώρα τη θέση τους μέσα στις σελίδες της Λαογραφίας μας. Σαν σκοποί τραγουδισμένοι από ρολόι παλιό, κουβαλούν μέσα τους τη νοσταλγία για την αθωότητα άλλων καιρών, "τότε που οι άνθρωποι ήταν καλοί και ζούσαν σαν αδέρφια και που ο ουρανός ήταν τόσο χαμηλά, ώστε οι αγελάδες σήκωναν το κεφάλι και τον έγλειφαν με τη γλώσσα. Για δαύτο έχουν μέχρι και σήμερα αστεράκια κολλημένα στη γλώσσα τους."Την αφορμή και την έμπνευση για να τα ξαναφηγηθούμε μας την έδωσαν τα παιδιά της νεανικής ομάδας του θεατρικού σχήματος "Το Τέταρτο Κουδούνι" Σπάτων, που μαζί με τις δασκάλες τους αποφάσισαν κι ανέβασαν, με μεγάλη επιτυχία, δύο από αυτά τα παραμύθια στη σκηνή του θεάτρου.Επειδή δεν θεωρούμε τίποτε τυχαίο σε αυτόν τον κόσμο, αφιερώνουμε στα παιδιά και τις δασκάλες τους το βιβλίο αυτό, μιας κι εκείνοι ξεκίνησαν το υπέροχο ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας με την παράστασή τους "Κόκκινη κλωστή δεμένη, στα Μεσόγεια πλεγμένη.