Τα ποιήματα που ανθίζουν γύρω μας ή

Εκστατικοί μπροστά στη μυστική αλήθεια των θαυμάτων

ποίημα ονομάζονται

οι κόκκινες πηχτές σταγόνες 

που κάποτε γλιστράνε

και πέφτουν στο χαρτί

να είναι άνοιξη στα δεκαοχτώ μας χρόνια

ζουζούνια και πουλιά να φτερουγίζουν

τριγύρω στ’ ανθισμένα δέντρα

και να τελειώνουν τα μαθήματα

να ’μαστε σύντομα ελεύθεροι επιτέλους

και να μιλάμε, να γελάμε

και να μας περιμένει

μεθυστικά ατέλειωτο το καλοκαίρι

ένα γλυκό κορίτσι να μας γνέφει

πιο κάτω στη στροφή του δρόμου

να είναι όνειρο η ζωή

μέσα σε διάφανη ομίχλη

Ο Τόλης Νικηφόρου «τολμά να κοιτάξει το θηρίο [της ποίηση] στα μάτια» (βλ. «Αναμέτρηση»), για άλλη μια φορά, λέξη προς λέξη/ στίχο προς στίχο αποκαλύπτει/ τα μυστικά μου τραύματα/ κάθε παράλογη λαχτάρα της ψυχής// γι’ αυτό επιχειρώ να δραπετεύσω/ σε ιστορίες που συνθέτει η λογική, ζητώντας «μια μικρή εκεχειρία/ καθώς μ’ αυτό το άγριο θηλυκό/ είναι αδύνατον να υπάρξει/ μια μόνιμη και διαρκής ειρήνη».

Απ’ τη χαρά στην πίκρα της ζωής, από τον πόνο του ανθρώπου στα προσωπικά τραύματα [άλλωστε καμιά φορά τα δάκρυα συνθέτουν/ ένα παράξενα ωραίο χαμόγελο] η ποίηση ως συνέχεια αναπόσπαστη της ζωής έρχεται να υμνήσει μέσα από τον βαθύ λυρισμό/ρομαντισμό του Τόλη Νικηφόρου το αιώνιο φως της ύπαρξης: [κανείς δεν υποπτεύεται/ πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο/ πόσο κοστίζει αυτό το φως] Ό,τι πιο υπαρξιακό κι αισθαντικό των τελευταίων χρόνων διαβάζεται μέσα από το έργο του, μέσα από την έκδηλη βαθειά πίστη του σ