Ξάφνου η σιωπή αρχίζει να πάλλεται, σαν πετραδάκι που ταράζει την επιφάνεια μιας λίμνης. Από το βάθος έρχονται μελωδίες, ίδιες σταγόνες της φαντασίας μου. Ποιός ηχεί μέσα στη νύχτα; Νότες πλανιούνται, θαρρείς μελωδικά κρεμαστάρια και με πλησιάζουν. Νότες, σαν τυχερά καμπανάκια στη βεράντα, μα δεν φυσά από πουθενά. Φύλλο δεν σαλεύει. Οι νότες δυναμώνουν και πληθαίνουν, χρωματίζουν τη σκοτεινιά γύρω μου. Γεμίζουν τη νύχτα. Θαρρείς πετούν στη βεράντα, στον κήπο. Χοροπηδούν από δέντρο σε γλάστρα, από πεζούλι σε σκαλοπάτι, και κατρακυλούν στον κατήφορο. Νότες γλυκές, θαμπές, ενσωματωμένες στην ομορφιά του πρωτόγονου τοπίου…