"Εκεί κάτω από το δέντρο, αυτά τα ελάχιστα λεπτά κάποιας φαινομενικής ηρεμίας σε σύγκριση με τον ορυμαγδό που βασίλευε εδώ πριν πέντε μόλις λεπτά, με φόντο το ασταμάτητο βουητό των ελικοπτέρων και των αεροπλάνων, με τη μυρωδιά του μπαρουτιού και τη βαριά καπνίλα να μας πνίγει και με το ανατριχιαστικό κροτάλισμα των πολυβόλων και των κανονιών των αρμάτων μάχης -κάπως απομακρυσμένο τώρα πια-, παίρνω τις αποφάσεις μου. Ξαναφέρνω στο μυαλό μου την αγαπημένη μου Λένια και τον Δημήτρη μου, που μέχρι χτες ακόμα μου γέμιζαν τη ζωή με απέραντη ευτυχία. Δεν είναι δίκαιο να μην τους ξαναδώ. Ηχεί ακόμα στ' αυτιά μου η υπόσχεση που της έδωσα φεύγοντας για να καταταγώ: - Μην ανησυχείς. Θα επιστρέψω πάλι σε λίγες μέρες. Πρέπει να γυρίσω πίσω. Να προσπαθήσω, τουλάχιστον, να επιστρέψω στη Λευκωσία". Στο βιβλίο του αυτό ο Ανδρέας Σαμουήλ κάνει μια ιστορική αναδρομή στα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974 στην Κύπρο, που άρχισαν με το πραξικόπημα της χούντας που προκάλεσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και είχαν ως κατάληξη την κατάληψη μεγάλου μέρους του νησιού από τους Τούρκους. Ο συγγραφέας ήταν παρών κατά την είσοδο των εισβολέων στην Κερύνεια ως έφεδρος στρατιώτης του 241 Τάγματος Πεζικού, που είχε ως αποστολή να αποκρούσει την επίθεση στην πόλη, και έλαβε μέρος στις μάχες που έγιναν εκεί. Στο βιβλίο περιγράφεται, ανάμεσα σε άλλα, το αναπάντεχο συναπάντημα των ανδρών του τάγματος με τα τουρκικά άρματα μάχης κοντά στο στάδιο Πράξανδρος και το μακελειό με πολλούς νεκρούς που ακολούθησε κατά την άνιση μάχη. Εξιστορούνται ακόμα οι τραγικές συνθήκες και τα πολλά δραματικά περιστατικά που ο συγγραφέας έζησε μαζί με έναν ακόμα συστρατιώτη του για τέσσερα μερόνυχτα, σε ένα απομονωμένο σπίτι της Κερύνειας στις υπώρειες του Πενταδαχτύλου. Αφού περιγράφεται ο απίστευτος και μυθιστορηματικός τρόπος που έγινε δυνατό να ξεγλιστρήσουν με τον συστρατιώτη του από τις τουρκικές τανάλιες στις οποίες βρέθηκαν, ο Ανδρέας Σαμουήλ δίνει με γλαφυρό τρόπο την εικόνα της ζωής στο ξενοδοχείο Ντόουμ,