Τέσσερις γυναίκες μεταξύ 32 και 43 ετών, συγγενείς, «νοητικά καθυστερημένες» σύμφωνα με τις υγειονομικές υπηρεσίες της Βαρκελώνης, μοιράζονται ένα διαμέρισμα «ημιαυτόνομης διαβίωσης» που τους παραχωρεί η Καταλανική Κυβέρνηση. Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος της ζωής τους σε εποπτευόμενες δομές για άτομα με ειδικές ανάγκες, αναπτύσσουν, καθεμιά με τον δικό της, ξεχωριστό τρόπο, την ικανότητα να αντιστέκονται στον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο και στις συνθήκες υποταγής που τους επιβάλλονται από τη νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική και φαλλοκρατική πολιτεία η οποία επιδιώκει, πέραν του εγκλεισμού τους, την διά της βίας στείρωση μιας εκ των τεσσάρων πρωταγωνιστριών. Η Άντζελς —η γυναίκα με τον χαμηλότερο δείκτη αναπηρίας— αρχίζει να γράφει τα απομνημονεύματά της ακολουθώντας τη μέθοδο ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, σύμφωνα με την οποία: «Όταν γράφεις πρέπει να εξηγείς όλες τις λέξεις που νομίζεις ότι ο κόσμος δε θα καταλάβει επειδή είναι δύσκολες ή όχι και τόσο γνωστές». Μια κραυγή διαμαρτυρίας και ένας ύμνος στην απελευθερωμένη γυναικεία και ανδρική σεξουαλικότητα.