Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ Ρυθμίζει το φλας σε λάμψεις γυμνού ήλιου· γέλα, κλάψε, δάκρυσε, ζήσε, χθες, αύριο, δέκα χρόνια μετά δέκα χιλιάδες χρόνια μετά το κορμί της μετά στο φόντο της φωτογραφίας. Στον δεξιό της παράμεσο μπηγμένη σκλήθρα από δρεπάνι φεγγάρι τ’ Αχέροντα. Φωτογραφίζει διαδοχικά καρέ σε χονδροκόκκινο (το αίμα στα χείλη της γράφει σε μαύρο) αυτή πιπιλάει το δάχτυλο σα μικρό κοριτσάκι. Πόσα χρόνια πριν δεν θυμάται. Μόνο, σαν τώρα θυμάται τα μάτια της Φέγγος αχνό με λίγες ψημιθιές της αυγής κεντημένο και μ’ ένα στο βυθό μελί κεχριμπάρι στο σκοτεινό κέντρο της ίριδας. ************************************************ Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Με στοιχειώνουν λέξεις με πικρό κατακάθι εικονοστάσια με σβησμένες ημερομηνίες. Θα ζήσω, σκέφτομαι. Θα ζήσω, με το κορμί μου ζωγραφισμένο τις χίλιες μικρές ιστορίες που με συντρόφεψαν. Με τις καρτερικές γριές ελιές θα νυχτωθώ στων κρικελιών τη λειτουργιά να μεταλάβω άναμμα νάμα, σάλια, δάκρυα και σιωπή, έναντι μνήμης άστρου. Θα ζήσω. Με τα έρμα που μου μοιάζουν θα μιλώ τα ταπεινά, τ’ αχάιδευτα, τα κακοπαθημένα. Μια προβολή τ’ ουράνιου θόλου σε κύκλωμα κλειστό σαν εκατόφυλλη αστραπή μες στην καρδιά μου πετρωμένη, ή σαν αλφαβητάρι του νερού στο σμίλεμα του βράχου. Τ’ αγιωτικά της μοναξιάς θα επαιτώ στους Κρέοντες του χρόνου. Στων αποδημητικών θα ταξιδέψω τις ολονυχτίες στα πέρα απ’ τον ορίζοντα μνημούρια των λησμονημένων.