Η Αμερικάνα κινείται, με τις δέκα γάτες της, στα τέσσερα καντράν της βάσης, τακτά, μ' οποιοδήποτε καιρό η φεγγάρι, δίπλα στο φάρο π' αναβοσβήνει, μέρα-νύχτα, είδος πουλιού, στο κλουβί...- κόκκινου ξενυχτισμένου πουλιού δίχως λάλημα, μόνο μ' ένα τακ! σε κάθε του άναμμα, χτυπώντας το ράμφος απελπισμένα στο παχύ γυαλί...Ύστερα, τ' απόγεμα, ντυμένη πάντα μακρύ φουστάνι, μ' ένα ποτήρι στο χέρι, έβγαινε και κάθονταν, τακτική-τακτική, σα να περίμενε ξένους -και δεν έρχονταν ποτέ κανείς, μα γι' αυτήν δεν είχε σημασία: έβγαινε και κάθονταν, σα να περίμενε ξένους...- στη σιδερένια καρέκλα, με τη ράχη στητή κατά δω, μπρος στο μαρμάρινο τραπέζι του κήπου...