Η κατάκτηση της ευδαιμονίας αποτελεί το μέλημα των ανθρώπων ανά τους αιώνες. Ορίζεται όμως διαφορετικά από κάθε άνθρωπο. Την ευδαιμονία άλλοι την ταυτίζουν με υλικά αγαθά, άλλοι με πνευματικά αγαθά, άλλοι με διασκεδάσεις κι ο καθένας με δικό του τρόπο. Για τον Αριστοτέλη ευδαιμονία είναι ψυχική λειτουργία, που στην πράξη αφορά στο χειρισμό των παθών στο πρέπον μέτρο. Κατά τον Αριστοτέλη η κατάκτηση αυτής της ευδαιμονίας είναι δυνατή, αν ο άνθρωπος από τη μικρή του ηλικία διαμορφώσει με επίμονο εθισμό έξεις, δηλαδή σταθερή συμπεριφορά στο χειρισμό των παθών στο πρέπον μέτρο. Ο σταθερός αυτός τρόπος στο χειρισμό των παθών ονομάζεται από τον Αριστοτέλη ηθική αρετή, για τα χαρακτηριστικά της οποίας και τον τρόπο κατάκτησης της αφιερώνει ολόκληρο το Β΄ βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων.