Από αυτά ακριβώς τα υλικά, τα τόσο δυσεύρετα στις μέρες μας, ήταν φτιαγμένη και η Ιουλία Μπίμπα. Η Σαμιώτισσα, που πριν απο τον πόλεμο εργάζονταν ως παραδουλεύτρα σε σπίτια πλουσίων και στον ελεύθερο χρόνο της ήταν δασκάλα στο κατηχητικό σχολείο της αθηναϊκής συνοικίας όπου διέμενε, δεν δίστασε, αυτή η συνεσταλμένη, λιγομήλητη και χαμηλών τόνων νεαρή γυναίκα, να υπακούσει στη φωνή του Χρέους, ν' αψηφήσει τους κινδύνους και να ενταχθεί στην ΠΕΑΝ -και δη στο μαχητικότερο τμήμα αυτής, τον περίφημο «Ουλαμό Καταστροφών»-, και να σφραγίσει με το μαρτυρικό της τέλος μια αυτοθυσιακή ζωή. Άνθρωπος με σταυρικό φρόνημα η Μπίμπα, έδειξε πως είναι να ζεις και να πεθαίνεις εν ελευθερία. Αλύγιστη, ασυμβίβαστη, υπερήφανη, αρνήθηκε να προδώσει τα ιδανικά της και τους ανθρώπους εκείνους που την εμπιστεύτηκαν και τους εμπιστεύτηκε, τους συμμαχητές της. Με την εθελούσια θυσία της επικύρωσε τη στάση ζωής της. Με το αίμα της πότισε το δέντρο της ελληνικής ελευθερίας. Φαίνεται ουκ εκ του κόσμου τούτου ένας τέτοιος άνθρωπος. Μα γι' αυτό ακριβώς την χρειάζεται τούτος ο κόσμος των αναποδογυρισμένων αξιών και των ευτελισμένων συνειδήσεων: Για να υπομνηματίζει το ανώτατο χρέος καθενός από μας και για ν' αποτελεί παμφαή φάρο αυταπάρνησης και αρετής.