Το 1868, όταν γεννήθηκε ο Εδουάρδος Σέριφ Κέρτις, ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε τελειώσει και η προσοχή της Αμερικής είχε μετατοπιστεί στην τελική τιθάσευση της Δύσης. Ο διηπειρωτικός σιδηρόδρομος ήταν κοντά στην ολοκλήρωσή του και οι εναπομείναντες Αμερικανοί ιθαγενείς των φυλών βρέθηκαν σε βαθιές διαμάχες με την Κυβέρνηση. Μερικοί από αυτούς αναγκάστηκαν να πολεμήσουν.
Τον καιρό που ο Κέρτις και η οικογένειά του μετακόμισαν από το Ουισκόνσιν στο Σιάτλ το 1891, όλες οι ινδιάνικες φυλές της Αμερικής είχαν αναγκαστεί να "δεχθούν" κυβερνητικούς όρους, οι οποίοι όριζαν ότι θα περιορίζονταν σε καταυλισμούς, διαφορετικά θα αφομοίωναν τον πολιτισμό των Λευκών. Στο Σιάτλ ο Κέρτις ανέπτυξε δεξιοτεχνία ως φωτογράφος και εγκατέστησε το πρώτο δικό του στούντιο. Παθιασμένος από τους Ινδιάνους κατοίκους της περιοχής, ο Κέρτις άρχισε να τους φωτογραφίζει. Το κερδοσκοπικό κίνητρο για τέτοιες εικόνες ήταν ισχυρό και αυτός είχε πειστεί ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας μιας αμετάκλητης απώλειας της Ινδιάνικη Αμερικανικής κουλτούρας. Για να στηρίξει με ντοκουμέντα αυτή την κουλτούρα άρχισε σειρά ταξιδιών από τη μία πλευρά στην άλλη της Δύσης φωτογραφίζοντας μέλη διάφορων φυλών. Οι φιλοδοξίες του επεκτάθηκαν και το 1904 ένα απέραντο αναπτυξιακό έργο είχε πάρει μορφή στο μυαλό του.