ΚΑΘΟΔΟΣ Κατεβαίνοντας βράδυ την Φωκίωνος Νέγρη ανεξήγητα το φως στην γωνία αναμμένο κι η εξώπορτα στέκει ανοιχτή Άκλαυτη κι άθαπτη χάθηκες στων Κιμμερίων τον ζοφερό τόπο Σε μνημονεύω στα όνειρά μου και στα ποιήματά μου