Οι "Ικέτιδες" είναι ίσως το πιο ονειρικό από τα επτά έργα. Πράγματι, σε ένα σημείο ο χορός τραγουδά έχοντας μπροστά του μια πραγματική εφιαλτική εικόνα: καθώς ο Αιγύπτιος εχθρός απειλεί να τις σύρει δια της βίας στα πλοία, οι κόρες ξεφωνίζουν (στίχοι 886-893): Με σέρνει στο ακρογιάλι Σαν αράχνη, βήμα-βήμα. Όνειρο! Ένα κακό όνειρο! Στην πραγματικότητα πάντως, (...) ολόκληρος ο εξωτικός μύθος, τον οποίο διάλεξε ο Αισχύλος ως βάση για το έργο του, μοιάζει πανάρχαιο όνειρο. Ακόμη και αν η τετραλογία, στην οποία ανήκε, είχε επιβιώσει ολόκληρη, υποψιαζόμαστε ότι η φαντασία των σύγχρονων ανθρώπων θα χρειαζόταν να καταβάλει τεράστιες προσπάθειες ώστε να την κατανοήσει.