Ο διευθυντής μου είπε: "Σας κρατώ στη δουλειά από σεβασμό και μόνο προς τον αξιότιμο πατέρα σας, ειδάλλως θα είχατε προ πολλού πετάξει έξω από το γραφείο μου". Εγώ του απάντησα: "Εξοχότατε, με κολακεύει ιδιαιτέρως η πεποίθησή σας ότι ξέρω να πετώ". Κι έπειτα, τον άκουσα να λέει: "Βγάλτε έξω αυτόν τον κύριο, μου σπάει τα νεύρα". Σε δυο μέρες μέσα, με απέλυσαν. Και έτσι, καθ’ όλο το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θεωρούμαι ενήλικος, προς μεγάλη θλίψη του πατέρα μου, που είναι ο δημοτικός αρχιτέκτονας, άλλαξα εννέα θέσεις. Εργάστηκα σε διαφορετικές υπηρεσίες, αλλά και οι εννέα θέσεις έμοιαζαν μεταξύ τους σαν δυο σταγόνες νερό. Έπρεπε να κάθομαι, να γράφω, να ακούω ηλίθιες ή άξεστες παρατηρήσεις και να περιμένω πότε θα με απολύσουν. Με τις φράσεις αυτές ξεκινάει αυτή η αυτοβιογραφική νουβέλα του Αντόν Τσέχωφ που με έναν μοναδικό τρόπο στην ουσία περιγράφει και τη δική του σχέση με τον πατέρα του και με τα άλλα πρόσωπα που κατά καιρούς εμφανίστηκαν στη ζωή του. Σίγουρα ο κάθε αναγνώστης θα μπορούσε να θεωρήσει το έργο αυτό, ως ένα αποκαλυπτικό αυτοβιογραφικό κείμενο για τη ζωή ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς.