Η υπόθεση της λίμνης Βιστωνίδας είναι κατ’ ουσίαν αστική διαφορά του Ελληνικού Δημοσίου και της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους. Υπό την πίεση εξωγενών παραγόντων διογκώθηκε τεχνητά και υιοθετήθηκε από την κατηγορούσα αρχή ως έγκλημα κακουργηματικής μορφής κατά της περιουσίας του Δημοσίου. Η ποινική δίωξη, για όσους δεν παρασύρθηκαν από εντυπώσεις, κατά νομική διαπίστωση, ήταν άστοχη, όμως οδήγησε σε μία δεκαετούς διάρκειας επώδυνη δοκιμασία, θεσμών και προσώπων, Μετά από υποδειγματική ακροαματική διαδικασία η εισαγγελική πρόταση ήταν χωρίς ενδοιασμούς υπέρ της απαλλαγής όλων των κατηγορουμένων και η απόφαση του δικαστηρίου υπήρξε παμψηφεί αθωωτική. Όμως τα θύματα της δίωξης θα μετρούν με πικρία τα ηθικά, επαγγελματικά και οικογενειακά τραύματά τους και οι θεσμοί, ακόμα και η ίδια η Δικαιοσύνη, θα νοιώθουν τους τριγμούς από μία άστοχη δίωξη.