Το βιβλίο αυτό διερευνά τις αχαρτογράφητες διεπιδράσεις μεταξύ τέχνης και ιατρικής κατά τον 18ο αιώνα στη Βρετανία, και ειδικά τον τρόπο με τον οποίο αυτές σηματοδοτούν μια νέα φάση ενίσχυσης των καλλιτεχνικών ερεθισμών και της οπτικής κουλτούρας. Αναζητά τη διεπιστημονική γενεαλογία της βασικής επιδίωξης της νεωτερικής τέχνης για περισσότερη πραγματικότητα, ενέργεια, δύναμη, νευρική ένταση και ζωή και βρίσκει τις ρίζες αυτής της ιστορίας στον ρηξικέλευθο επαναπροσδιορισμό του υψηλού από τον Edmund Burke. Αυτή η πλήρως ενσώματη και ιατρικώς βαρυσήμαντη εμπειρία που είναι το μπερκιανό υψηλό -το υπέροχο στο βιβλίο αυτό- βάζει στο κέντρο της πανίσχυρες συγκινήσεις και μια καινούργια μαξιμαλιστική οικονομία αισθήσεων, η οποία στηρίζεται στον πόνο, τον μόχθο, τη βία και τις ακραίες εντάσεις. Οι απαιτήσεις του μπερκιανού υψηλού για υψηλότερα επίπεδα διέγερσης και ζωτικότητας των αισθήσεων θα οδηγήσουν σε ένα νέο κάλεσμα για περισσότερη πραγματικότητα στην τέχνη, για αιχμηρότερες και πιο ρεαλιστικές μιμήσεις. Το βιβλίο έτσι φέρνει μαζί δύο έννοιες που παραδοσιακά αντιμετωπίζονται ως ασυμβίβαστες και επαναπροσδιορίζει την ιστορία και των δύο - το δήθεν ασκητικό και αποστασιοποιημένο πραγματικό, από τη μία, και το υπέροχο που συχνά γίνεται αντιληπτό ως μια αποσωματοποιημένη, μη παραστάσιμη, εικονοκλαστική και αφηρημένη έννοια, από την άλλη. Με αυτόν τον τρόπο, εντοπίζει τις πληβειακές, ριζοσπαστικές και συγκινησιακές καταβολές των διάφορων ρεαλισμών της μοντέρνας τέχνης και φιλοδοξεί να συνεισφέρει στον επανακαθορισμό της γενεαλογίας της από τον 18ο αιώνα και μετά. Το φαινόμενο αυτό που το βιβλίο ονομάζει το υπέροχο πραγματικό εξετάζεται σε μια σειρά από περιοχές -από την ανατομία, τη φυσιολογία, τη φιλοσοφία, την καλλιτεχνική κριτική και τη θεωρία της τέχνης μέχρι τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την επιστημονική εικονογράφηση, τις ακαδημίες και την καλλιτεχνική εκπαίδευση- και απευθύνεται σε ιστορικούς της ιατρικής, της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της τέχνης όπως επίσης και