Ο ήλιος έσβησε πριν από εκατομμύρια χρόνια. Ό,τι απέμεινε από την ανθρωπότητα ζει κλεισμένο μέσα σε μια πυραμίδα από μέταλλο δώδεκα χιλιομέτρων, το Τελευταίο Οχυρό, και τρέφεται από το Ρεύμα που ρέει στα σπλάχνα της γης. Έξω, πέρα από τη λάμψη του Κύκλου, η Νύχτα είναι αιώνια και δεν είναι άδεια. Παρατηρητές μεγάλοι σαν βουνά κοιτάζουν ακίνητοι εδώ και χιλιετίες. Το Σπίτι της Σιωπής περιμένει φωτισμένο, και όποιος περάσει το κατώφλι του δεν πεθαίνει· χάνεται. Από τη Μεγάλη Πύλη δεν βγαίνει κανείς. Κι όμως ένας νέος άντρας ακούει μέσα στο σκοτάδι μια φωνή που κανείς άλλος δεν πιάνει: τη φωνή της γυναίκας που αγάπησε και έθαψε σε μια ζωή πριν από εκατομμύρια χρόνια. Είναι ζωντανή. Βρίσκεται σε ένα δεύτερο, ξεχασμένο καταφύγιο που σβήνει, και τον καλεί. Οπλισμένος μόνο με τον Δίσκο, ανοίγει τη Μεγάλη Πύλη και βαδίζει μόνος μέσα στη Χώρα της Νύχτας, για να τη φέρει πίσω ή να χαθεί μαζί της. Το θρυλικό αριστούργημα του 1912 που ενέπνευσε τον Λάβκραφτ και γέννησε τον κοσμικό τρόμο.