Ο νους του ανθρώπου, αν δεν είναι στερεωμένος στην πίστη, ομοιάζει με βάρκα που πλέει στα αφρισμένα κύματα. Φέρεται από εδώ και από εκεί από τους άγριους ανέμους. Τραυματίζεται πάνω στα βράχια, διότι δεν έχει ρίξει άγκυρα στα βάθη της θάλασσας. Όταν όμως η καρδιά τρωθεί από τη χάρη του Θεού, ο άνθρωπος ατενίζει δια παντός προς Αυτόν και Αυτόν μνημονεύει ημέρα και νύκτα. Το άλγος της τρώσεως έλκει τον νου στην καρδιά. Ο νους τότε ρίπτει, τρόπον τινά, άγκυρα στα βάθη της καρδιάς. Αγκυροβολεί αμετεωρίστως στα μύχιά της και εκεί εργάζεται “ημέραν εξ ημέρας το σωτήριον του Θεού”.