Το βιβλίο αποτελεί μια φιλοσοφική μελέτη των θεμελίων και μερικών σημαντικών συνεπειών της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τα κεφάλαιά του επανεξετάζουν το τρίπτυχο άνθρωπος–φύση–τεχνολογία με αναφορά στο εν λόγω τεχνούργημα, επιχειρώντας να το θέσουν ενώπιον του πραγματικού του εαυτού που συχνά λησμονείται ή αποκρύπτεται. Στόχος του είναι να συμβάλει στην αποδόμηση εσφαλμένων πεποιθήσεων και δυστοπικών προβλέψεων που θεμελιώνονται σε παρανοήσεις ή εξιδανικεύσεις γύρω από τη φύση, τις εφαρμογές και τη λειτουργία της (πιο σωστά διατυπωμένης από τον συγγραφέα) Τεχνητής «Νοημοσύνης». Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύεται ως κεντρικό πρόβλημα η εγκατάλειψη της κριτικής αναζήτησης για το τι συνιστά νοημοσύνη στον άνθρωπο. Στα μέσα του 20ού αιώνα και στη βάση οντολογικών και επιστημολογικών θεμελίων που διαμορφώθηκαν σταδιακά ήδη από την αυγή της νεωτερικότητας, η επιστημονική κοινότητα αποδέχθηκε ως δεδομένες, αφενός, την υπόθεση ότι φύση και κόσμος μπορούν να δεδομενοποιηθούν ολοκληρωτικά και, αφετέρου, πως η νοημοσύνη εξαντλείται στην υπολογιστική επεξεργασία (των δεδομένων του κόσμου) – κι εφόσον η τελευταία μπορεί να προγραμματιστεί σε τεχνητά κατασκευασμένες μηχανές, οι ίδιες θεω­ρήθηκαν «νοήμονες». Αν όμως, όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, η νοημοσύνη δεν περιορίζεται σε αυτή τη λειτουργία, τότε ο όρος «Τεχνητή Νοημοσύνη» είναι παραπλανητικός. Η νοηματοδότηση, η φαντασία, η σωματικότητα, η περιέργεια, το ενδιαφέρον, η ανησυχία, η βούληση –έννοιες που αντιστέκονται στην προσομοίωση από μηχανές– αναδεικνύονται ως τα όρια των μηχανών. Το βιβλίο δεν απορρίπτει την Τεχνητή Νοημοσύνη συλλήβδην ούτε είναι τεχνοφοβικό. Επιχειρεί, όμως, να την τοποθετήσει –ή, ίσως, να την επαναφέρει– στη θέση της. Με αυτόν τον τρόπο επιθυμεί να συνεισφέρει στον περιορισμό των μυθευμάτων που δημιουργούνται γύρω της, τα οποία είναι υπεύθυνα για τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνέπειές της.