Το 1821 ξεκίνησε.... Πέρασαν αιώνες από το 1453, έτσι ώστε ένας λαός υπόδουλος και ταπεινωμένος να βρει την δύναμη να αποτινάξει την σκλαβιά. Μία περίοδος που άφησε πολύ πίσω Έναν Λαό που για αιώνες φώτιζε με τον Πολιτισμό του την Ανθρωπότητα. Τώρα θα καλούνταν να μείνει σκλάβος. Μεγάλη δύναμη του υπόδουλου Λαού ήταν η Εκκλησία. Μία αληθινή πνευματική Κιβωτός του Γένους, που ήδη από τα χρόνια προ της Αλώσεως (όταν το Γένος που συνέχιζε την μακραίωνη παράδοση και ιστορία του Ελληνισμού, μέσα από την νέα Πίστη του Ευαγγελίου, αντιμετώπιζε απειλές από βαρβαρικά φύλα, ακόμη και η ίδια η Πόλις, αλλά και την κατοχή εδαφών μετά την Δ΄ Σταυροφορία, όταν Δυτικοί, Παπικοί, Βενετοί, Φράγκοι, κατακερμάτισαν τον ένδοξο αυτόν χώρο, χρησιμοποιώντας τα όπλα και με τον Ρωμαιοκαθολικισμό δίπλα τους) η Ορθόδοξος Εκκλησία ήταν το μεγάλο στήριγμα, για να διατηρηθεί η Ελπίδα της Λευτεριάς. Αλλά, προπαντός, η ελληνική και ορθόδοξη ταυτότητα του Λαού. Αυτή η πραγματικότητα εντοπίζεται στους πολλούς αιώνες της Τουρκοκρατίας, μέσα από τις πηγές και τις μαρτυρίες αμέτρητων Ελλήνων, εντός ή εκτός του τουρκοκρατούμενου χώρου. Και αυτή η συνέπεια στην στήριξη της Ελπίδος βρέθηκε στο στόχαστρο της Οθωμανικής εξουσίας, την μαρτυρά το πλήθος των ιερωμένων, από Πατριάρχες ως απλούς μοναχούς, που έχασαν την ζωή τους μαρτυρικά.