Το βιβλίο η ρωγμή και το πρόσωπο δεν συγκροτείται ως ερμηνευτικό εγχείρημα ούτε ως συστηματική παρέμβαση λόγου. Δεν γράφεται για να επιβεβαιώσει, αλλά για να διαταράξει· όχι για να αποδώσει νόημα, αλλά για να αντέξει τη διάρρηξή του. Αποτελεί συμπύκνωση εμπειρίας και στοχασμού, μια γραφή που κινείται σταθερά ανάμεσα στην πίστη και την αμφισβήτηση, την πολιτική και την πνευματικότητα, το συλλογικό τραύμα και το απολύτως προσωπικό βίωμα. Εδώ, η σκέψη δεν αναζητά συμφιλίωση, αλλά αλήθεια.