Μια συγκλονιστική αναδρομή στην ιστορία των «Αόπλων της Ρούμελης». Μια διεισδυτική ματιά σε μια από τις πιο τραγικές και λιγότερο φωτισμένες πτυχές του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου: την οδύσσεια των 1.300 περίπου νέων παιδιών που έμειναν στην ιστορία ως η «Ταξιαρχία των Αόπλων της Ρούμελης». Βασισμένο στην ανέκδοτη αυτοβιογραφία του Βασίλη Δ. Πλούμπη, το βιβλίο ξετυλίγει το νήμα μιας απίστευτης πορείας 40 ημερών που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1948 μέσα στα χιόνια και τις κακουχίες. Από το ορεινό Κρίκελλο Ευρυτανίας μέχρι τα βουνά του Γράμμου, ο αναγνώστης παρακολουθεί το δράμα εκατοντάδων επιστρατευμένων νέων που, χωρίς όπλα και εκπαίδευση, κλήθηκαν να διασχίσουν παγωμένα ποτάμια και λίμνες υπό τον διαρκή φόβο των βομβαρδισμών και της πείνας. Το οδοιπορικό δεν σταματά όμως εκεί. Ο συγγραφέας παρακολουθεί την τύχη των επιζώντων στην πολιτική προσφυγιά στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν. Μέσα από την προσωπική διαδρομή του Βασίλη Πλούμπη, ο οποίος από μυλωνάς στο χωριό του εξελίχθηκε σε δασάρχη στη μακρινή Σοβιετική Ένωση, περιγράφεται η καθημερινή ζωή, οι δυσκολίες προσαρμογής, οι ιδεολογικές συγκρούσεις αλλά και ο άσβεστος νόστος για την επιστροφή. Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει την ιστορική έρευνα με την ανθρώπινη μαρτυρία, αποτίοντας φόρο τιμής σε εκείνους που «υπέστησαν τα πάνδεινα» και σε όσους δεν κατάφεραν να φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους.