Κοίταξα τα συντρίμμια του εαυτού μου,σαν σκουπιδότοπος έμοιαζε, από σκουπίδια που άφησαν άλλοι. Χωματερή. Πάνω από τα συντρίμμια του εαυτού μου φύτρωσε ένα λουλούδι: ελπίδα. Χωρίς να το ποτίσω, θα μαραθεί· μα πού χρόνος για τέτοια; Τι καταδίκη, Θεέ μου, ο άνθρωπος παντοτινά να προσπαθεί.