• Άνθρωποι ανίκανοι να σχετισθούν.
• Σχέσεις χωρίς πίστη στον Θεό ή στον σύντροφο.
• Σχέσεις, με ή χωρίς πίστη, όπου η ύπαρξη δεν είναι αληθινή.

Έχουμε τρόπο να κάνουμε και τα τρία να συλλειτουργούν αρμονικά; Η ψυχοσωματική μας ύπαρξη, η πίστη μας στον Χριστό και στους ανθρώπους, οι ζωτικές για όλους μας σχέσεις; Μπορούμε άραγε να φθάσουμε σε ένα επίπεδο λειτουργικότητας στο οποίο καθένας από τους τρεις παράγοντες δεν θα αναιρεί τους άλλους αλλά θα τούς ενδυναμώνει;
Η σχέση προϋποθέτει τον «άλλο». Όσο κι αν τον αντιλαμβανόμαστε με δικούς μας όρους και όχι όπως πραγματικά είναι, αυτός ο «άλλος» βρίσκεται εκεί και καλούμαστε να σχετιστούμε μαζί του. Ξεπερνώντας τον εαυτό μας και την ασχήμια μας μπορούμε να ανακαλύψουμε την ομορφιά που κρύβουν όλοι οι «άλλοι»...