Τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο της παιδαγωγικής συζήτησης βρίσκεται το θέμα της μετακίνησης των μαθητών από τη μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη (μετάβαση) και ειδικότερα στο πλαίσιο της υποχρεωτικής φοίτησης, καθώς τα πορίσματα των σχετικών ερευνών, ελληνικών και διεθνών, αποκαλύπτουν την ύπαρξη τόσο θετικών προκλήσεων, αλλά και σημαντικών «δυσχερειών» στη μετέπειτα ακαδημαϊκή τους πορεία. Στο παρόν βιβλίο διερευνώνται οι απόψεις των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας (δασκάλων) και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με το εν λόγω ζήτημα της μετάβασης των μαθητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Από την έρευνα διαπιστώνεται, κατ’ αρχάς, πως η αυτοαντίληψη του επαγγελματικού ρόλου δασκάλων και καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό και σχετίζεται με τις δυσχέρειες ή και τα προβλήματα της μετάβασης των μαθητών από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Αναφορικά με το πού θα όφειλαν να στοχεύουν οι δυνητικές πρωτοβουλίες για ομαλή μετάβαση, οι καθηγητές δηλώνουν ότι η στόχευση πρέπει να είναι στην επίτευξη συνεργασίας μεταξύ οικογένειας και γυμνασίου, ενώ οι δάσκαλοι στη συνεργασία δημοτικού και γυμνασίου. Τέλος, ως προς τη βασική θέση της μελέτης, ότι η θεσμική "ασυνέχεια" μεταξύ των δύο επάλληλων υποχρεωτικών βαθμίδων εκπαίδευσης αποτελεί κύριο παράγοντα πρόκλησης δυσκολιών ή και προβλημάτων μετάβασης, διαπιστώνεται πως οι δάσκαλοι συμφωνούν σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι οι καθηγητές της δευτεροβάθμιας.